ازآخرین سانس روز های شهریوری

تااولین سانس روز های خوش پاییزی،

تنها یک خاطره از تو رها در باد می ماند...

ویک برگ زردی که فاصله او وشاخه اش

هیچ گاه تمام نمیشود...

زندگی یعنی همین فکر به آینده و شوق فردا و لذت و غم زندگی امروز و خاطرات خاک نشسته ی دیروز...

زندگی یعنی همین دوروزی که در مشغله ها گم میشود و ما هنوز به فکر زندگی هستیم

چراازامروز لذت نبریم؟

چرا از لذت امروز،شادی نکنیم؟

بخداهرروزی که میگذره،دیگه برنمیگرده

چرا بدباشیم؟چرا خوبی نکنیم؟چرا چرا چرا؟

پ.ن:وقتی که بخوای غصه بخوری،اینا میاد تو ذهنت!اما غصه گاهی جاش وسط وسط زندگیه

شعر و آهنگ و ترانه و متن و همه ی این ها بهانه است...

من دلم تنگ توست...

دلت را میشکنند با قضاوت

امان از این همه حرف شکایت

به اشک چشم و غم های سینه

ندارم من هیچ گونه کینه

ولیکن باچندحرف شکستم

سخن با غیر نگویم گرچه خستم

همینجا میکنم اتمام دردم

مگویم من هیچ که بازمردم

در تاریکی ها قدم برمیدارم. کورسوی امیدی دارم دردوردست ها یک نوراست نوری که تو از خود بیرون میفکنی تندتر قدم برمیدارم درهیاهوی جمعیت گم میشوم مهم نیست ک تنها میشوم دلم خوش است که تورا از نزدیک میبیند به پایین پایت می آیم قدم هایم را تند تر میکنم اشک هایم را کنار میزنم و به گنبدت چشمم میخورد بیشتر میلرزم اشک میریزم به سویت به پرواز در می آیم اشک میریزم وقتی نیست باید بازگردم اشک میریزم و نماز میخوانم دلم تنگ توست اما باالجبار باز میگردم...

مادر

هیچ چیز مثل لمس حضور تو در کنارم برایم آرامش بخش نیست

وبکم یک سالگیت مبارک توی این یه سال خیلی وقتا ناراحت بودم دلتنگ بودم،شاد بودم خلاصه هرچی که بود سومین غمخوارم بودینفهمیدم چطور یک سال شد!پارسال این موقع،این وبو درست کردم اما پستش مال روز17هست. خیلی زود گذشت. چه دوستایی پیدا کردم،که خیلی خوش گذشت باهاشون این یه سال دنیا،اسما،خودم جان،عشق بی پایان(زهرا)امیر سام،پسرکاشانی(وحید)،فرهود،مریم و یکتا،رضا،مهدی(حق)و خلاصه بقیه ک حوصلم نمیشه نامشون ببرم ممنونم از همگی..

گاهی وقتا نیاز داری به خودت استراحت بدی

حالا هرچقدرم کوتاه مدت یا بلند مدت باشه

گاهی وقتا نیاز داری ذهنت آروم باشه و به هیچی فکر نکنی

هیچ چیز هیچ چیز هیچ چیز

بری یه جا که تنها خودت باشی و خودت

یه ذهن آروم که هیچکس توش نباشه

و تهی تهی بشی از اتفاقات زندگیت

یه لبخند واقعی بزنی به خودت

و بشی همون آدم قدیم

یک صحنه ی درد آور است رفتنت

یادش ازهزار مرگ بدتراست

میلرزد پلک هایم

اولین قطره اشک جاری میشود

هیچکس اشکم را پاک نمیکند

دستان سردم بالا می آید

اشک هایم را کنارمیزنم تا عکس چهره ات

در خاطرم واضح باشد و این دل آرام گردد

خسته شدم ازاینکه روی تخت بی حرکت افتادم.ازجام بلند میشم میرم جلوی آینه.این دخترک کیست؟چرااینقدر خسته میزنه؟چرا چشاش قرمز شده؟لاغر تر شده!پوستش تیره تر شده.یکم بیشتر نگاه میکنم. لبخند میزنم.هنوز چشمانش قرمز است و لبانش بسته. آینه مگه حقیقت رو نشون نمیده؟پس چرا لبخند ک میزنم اشک از چشمان این دخترک میریزه؟چرا شادی که میکنم هنوز غمگین است؟امیگن آینه حقیقت رو نشون میده!درسته!این آینه حقیقته.درون منه. و من ، با این قیافه یک ظاهرم. یک صورت...!!!